Dziękujemy! Rejestracja zakończona pomyślnie.
Skorzystaj z linku z wysłanego e-mailem na adres
Moskwa na anglojęzycznej mapie Rosji - Sputnik Polska
Świat
Aktualne wiadomości ze świata. Poznaj najnowsze informacje o wydarzeniach międzynarodowych. Znajdziesz u nas aktualności dnia, ciekawe fakty, newsy, relacje na żywo.

„Piekielna Trójca”: co uratowało Moskwę przed atakiem nuklearnym

Subskrybuj nas na
Atomowe „cygara” zapewniły ZSRR bezpieczeństwo w najgorętszym okresie zimnej wojny. Wówczas do władzy w Stanach Zjednoczonych doszedł Ronald Reagan, który obrał kurs na bezpośrednią konfrontację z Moskwą.

Dotrzeć do dowolnego miasta

Najbardziej masywnym międzykontynentalnym pociskiem balistycznym w historii Wojsk Rakietowych Przeznaczenia Strategicznego jest RS-10, który trafił na uzbrojenie pod koniec lat 60.. Mógł wystrzelić lekką (0,5 megaton) lub ciężką (1,1 megaton) głowicę na odległość odpowiednio 10,5 i pięć tysięcy kilometrów, ale Stany Zjednoczone miały już systemy obrony przeciwrakietowej zdolne do przechwytywania pojedynczych głowic. Stało się jasne, że na jednym nosicielu powinno być kilka głowic.

CC BY-SA 3.0 / Ssr / Vlasikha town in Moscow oblastRakiety MR-UR-100 i Cyklon 2 w Muzeum Strategicznych Sił Rakietowych
„Piekielna Trójca”: co uratowało Moskwę przed atakiem nuklearnym - Sputnik Polska
Rakiety MR-UR-100 i Cyklon 2 w Muzeum Strategicznych Sił Rakietowych

Pierwszym pociskiem wielogłowicowym był RS-16A. Wielkością był zbliżony do R-10 i nie było potrzeby budowania nowych wyrzutni silosów. Głowicę wyposażono w cztery bloki o mocy od 0,5 do 0,75 megaton każdy. Zasięg wynosi 10-11 tysięcy kilometrów. RS-16A mógł dolecieć do dowolnego amerykańskiego miasta. Ale posiadał też wady, w szczególności nie wyróżniał się zbyt wysoką celnością.

Prace nad zmodernizowaną wersją - R-16B - rozpoczęły się w 1976 roku. Zewnętrznie niewiele różnił się od swojego poprzednika, ale był półtora do dwóch razy lepszy pod względem możliwości. Celność wzrosła dwukrotnie, posiadał nowe głowice i system kierowania głowic na różne trajektorie.

System sterowania był autonomicznym systemem bezwładnościowym, zdolnym do wybierania nowych celów w procesie przygotowań do startu.

Międzykontynentalna rakieta balistyczna MR-UR-100 w mieście Bajkonur - Sputnik Polska
Świat
Dwieście Hiroszim: do czego były zdolne międzykontynentalne pociski RS-16
R-16B został wyposażony w autonomiczny pokładowy system celowniczy „Meridian”, który umożliwiał start pocisku i wejście na jego trajektorię nawet po wybuchu jądrowym w pobliżu miejsca startu. Znacznie zwiększyło to „przeżywalność” ICBM w przypadku wyprzedzającego ataku potencjalnego wroga. W latach 80. XX wieku zbudowano łącznie 150 zestawów RS-16 obu modyfikacji.

Nosiciel Awangarda

Ponad 40 lat temu, 17 grudnia 1980 roku, przyjęto na uzbrojenie od razu trzy zmodyfikowane międzykontynentalne pociski balistyczne - RS-16B, RS-18B i RS-20B.

Pierwsze pułki z silosami międzykontynentalnych pocisków balistycznych RS-18A rozpoczęły służbę bojową w połowie lat 70.. Pocisk miał już sześć głowic o mocy 750 kiloton każda, a także kompleks środków do pokonania obrony przeciwrakietowej. Zasięg wynosił dziesięć tysięcy kilometrów. Nawet jeden RS-18A, który przebił się przez obronę wroga, mógł spowodować kolosalne szkody. Pentagon uznał to za jedno z głównych zagrożeń dla bezpieczeństwa USA.

 

© Sputnik . Sergei Kazak / Idź do banku zdjęćTestowy start międzykontynentalnego pocisku balistycznego RS-18
„Piekielna Trójca”: co uratowało Moskwę przed atakiem nuklearnym - Sputnik Polska
Testowy start międzykontynentalnego pocisku balistycznego RS-18

 

Modyfikacja RS-18B została konstruktywnie uproszczona, otrzymała bardziej niezawodne silniki, udoskonalone systemy sterowania i wyposażenie bojowe. Wojska Rakietowe Przeznaczenia Strategicznego zaczęły przezbrajać ją w latach 80., a łącznie 360 pocisków trafiło na dyżur bojowy.

Co znamienne, ta broń jest nadal aktualna. Właśnie RS-18B posiada najnowsze hipersoniczne głowice Awangard. Według Ministerstwa Obrony Rosji jeden z pułków rakietowych został już w pełni uzbrojony w Awangardy.

Test rosyjskiej rakiety RS-24 Jars - Sputnik Polska
Wideo
Test rosyjskiej rakiety RS-24 "Jars"

System ten słusznie znalazł się w awangardzie tworzonych nowych rodzajów broni, otwierając erę strategicznej broni hipersonicznej - powiedział niedawno w wywiadzie dla gazety „Krasnaja Zwiezda dowódca Wojsk Rakietowych Przeznaczenia Strategicznego Siergiej Karakajew”.

Przekonujący argument

Ciężka dwustopniowa rakieta na paliwo ciekłe RS-20A została wprowadzona do uzbrojenia w grudniu 1975 roku. Powszechnie znana jest pod nazwą „Satana” (w terminologii NATO). To był najpotężniejszy międzykontynentalny pocisk balistyczny na świecie.

Broń przeznaczona była do niszczenia wszelkiego rodzaju celów chronionych przez nowoczesne systemy obrony przeciwrakietowej i była produkowana w trzech wersjach: monoblok z pociskiem o sile rażenia ośmiu megaton i zasięgiem lotu 16 tys.km, monoblok z 20-megatonową głowicą i zasięgiem 11 tys.km oraz z głowicą, która dzieli się na części (osiem bloków o sile rażenia 1,3 megaton każdy).

 

 

Pomimo i tak już nadmiernej siły rażenia nowego pocisku, szybko rozpoczęły się prace nad jego ulepszoną wersją. RS-20B mógł już przenosić dziesięć głowic, po megatonie każda i niszczyć małe cele o dużej wytrzymałości, na przykład chronione podziemne bunkry oraz punkty dowodzenia wojskami. Zmodernizowana wersja jest dokładniejsza, bardziej niezawodna i łatwiejsza w produkcji. Różnił się od swojego poprzednika nowym stopniem kierowania głowic na różne trajektorie lotu, co umożliwiło pokrycie znacznie większego obszaru.

Samobieżne działo artyleryjskie 2S42 „Lotos”. - Sputnik Polska
Piszą dla nas
„Atakuje szybującymi pociskami”: co trafi do rosyjskich Wojsk Powietrznodesantowych?
Osobno warto zwrócić uwagę na sposób bazowania i start pocisku. Został umieszczony w silosie bezpośrednio w kontenerze transportowo-startowym, zatankowany i postawiony na dyżur bojowy. Czas przygotowania do startu to nieco ponad minuta. Z silosu RS-20B wyrzuca prochowy akumulator ciśnieniowy - rodzaj ładunku miotającego. Silnik włączał się w powietrzu.

Dalszy rozwój „dwudziestki” to RS-20V. Mówiąc dokładniej, zwiększył się obszar rozdzielania głowic, a czas gotowości do startu skrócił się. RS-20V nadal jest użytkowany w wojsku. Powinien zostać zastąpiony przez perspektywiczne ciężkie pociski RS-28 Sarmat. Mają trafić do uzbrojenia w przyszłym roku.

Aktualności
0
Od najnowszychOd najstarszych
loader
Aby wziąć udział w dyskusji,
zaloguj się lub zarejestruj się
loader
Czaty
Заголовок открываемого материала