Dziękujemy! Rejestracja zakończona pomyślnie.
Skorzystaj z linku z wysłanego e-mailem na adres
komputer - Sputnik Polska, 1920
Piszą dla nas
Opinie i analizy najważniejszych wydarzeń z Polski i ze świata. Czytaj komentarze ekspertów na tematy gospodarcze, polityczne i społeczne na stronie Sputnika.

Cztery systemy rakietowe, których mogą użyć Rosjanie w odwecie na działania NATO

© Sputnik . Russian Defence Ministry / Idź do banku zdjęćWystrzały szkoleniowe hipersonicznego pocisku manewrującego „Cyrkon” z fregaty „Admirał Floty Związku Radzieckiego Gorszkow” z akwenu Morza Białego
Wystrzały szkoleniowe hipersonicznego pocisku manewrującego „Cyrkon” z fregaty „Admirał Floty Związku Radzieckiego Gorszkow” z akwenu Morza Białego - Sputnik Polska, 1920, 19.12.2021
Subskrybuj nas na
Zasięg rakiet jest średni, a konsekwencje dalekosiężne. Rosjanie pamiętają doświadczenia epoki sprzed traktatu INF, kiedy Pershingi mogły dolatywać do Moskwy. Czym dysponuje rosyjska armia, by na nie odpowiedzieć? Aktualnie i w przyszłości.
Wiceminister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Riabkow powiedział w rozmowie ze Sputnikiem, że Rosja będzie zmuszona do działania, jeśli Zachód odmówi przystąpienia do moratorium na rozmieszczanie pocisków nuklearnych średniego i krótkiego zasięgu (traktat INF) w Europie.

Rosja widzi pośrednie oznaki tego, że NATO ma plany rozmieszczenia pocisków średniego zasięgu, w tym poprzez utworzenie dowództwa artylerii, które nadzorowało systemy Pershing II podczas zimnej wojny.

W prasie pojawiają się różne warianty systemów, których Moskwa mogłaby użyć w odpowiedzi.

Stawiają na mobilne wersje pocisków?

W tym miejscu należy wyjaśnić, że traktat zakazywał tworzenia, testowania i rozmieszczania rakiet klasy ziemia-ziemia o zasięgu od 500 km do 5500 km, czyli pocisków krótkiego i średniego zasięgu. Traktatem objęte są zarówno manewrujące, jak i pociski balistyczne bazowania naziemnego – te, które mogą być używane z wyrzutni mobilnych i stacjonarnych.
O ile zaletą wyrzutni mobilnych jest możliwość stosunkowo niezauważalnego rozmieszczenia i nieoczekiwanego użycia, o tyle mocną stroną wyrzutni stacjonarnych jest ich możliwa ochrona przed każdą bronią konwencjonalną, a częściowo nawet przed atakiem nuklearnym. Nowoczesne pociski krótkiego i średniego zasięgu, biorąc pod uwagę wyższą sprawność nowoczesnych silników rakietowych, mogłyby mieć znacznie mniejsze wymiary niż podobne pociski z lat 70. i 80. ubiegłego wieku, a zatem z militarnego punktu widzenia ich zastosowanie w wersji mobilnej jest znacznie bardziej skuteczne.

Pershingom-II nie dano zająć się Moskwą

Narodową specyfikę radzieckich i rosyjskich pocisków określa położenie geopolityczne Rosji. Moskwa musi trzymać na muszce całe terytorium Europy – zwykle takie zadanie stawiano przed armią radziecką i może zostać postawione przed rosyjskimi siłami nuklearnymi średniego zasięgu. W ZSRR wierzono, że groźba podboju Europy może zagwarantować pokój - dotyczyło to zar+6+ówno działań radzieckich armii pancernych w latach 1950-1960, jak i pocisków RSD-10 „Pionier” w latach 1970-1980.
W przypadku NATO sytuacja jest nieco inna. Głównym celem jest Moskwa, a raczej kwatera główna, stanowiska dowodzenia, centra dowodzenia i centra decyzyjne. Do realizacji tych zadań potrzebne są nośniki, które dostarczą pociski w jak najkrótszym czasie – tak pojawił się system rakietowy Pershing-II, który gwarantował hipotetyczne zniszczenie celów w stolicy ZSRR w ciągu kilku minut. To, nawiasem mówiąc, zagroziło istniejącemu w ZSRR mechanizmowi podejmowania decyzji o ataku odwetowym i było jedną z przyczyn zakazu tego rodzaju broni.

Jakie systemy rakietowe mogłaby wykorzystać współczesna Rosja przeciwko celom w Europie i jakie cele mogłyby niszczyć te systemy?

Pocisk hipersoniczny Zircon  - Sputnik Polska, 1920, 16.12.2021
Wideo
Rosja wystrzeliła pocisk hipersoniczny Cyrkon

Potencjalni i bardzo realni kandydaci

Kandydat nr 1 to system rakietowy RS-26 Rubież, który był testowany w latach 2011-2015. System nie został jeszcze przyjęty do służby, ale uważa się, że jego pociski mają zasięg od 2000 km do 6000 km. Kompleks jest mobilny, umieszczony na podwoziu kołowym produkowanym przez Mińską Fabrykę Traktorów Kołowych lub KAMAZ. Eksperci uważają, że RS-26 Rubież wykorzystuje w swojej konstrukcji wszystkie główne osiągnięcia systemu rakietowego Jars, czyli został wyposażony w niezależne głowice z indywidualnym naprowadzaniem. W tym przypadku każdy pocisk przenosi cztery głowice o niskiej sile rażenia (około 100-150 kiloton ekwiwalentu w trotylu), co pozwala na zniszczenie prawie każdego współczesnego celu wojskowego. Uważam, że rozpoczęcie produkcji i późniejsze rozmieszczenie systemów rakietowych Rubież to bardzo realna perspektywa.
Kandydat nr 2 to pocisk manewrujący o zwiększonym zasięgu do kompleksów Iskander-M. Brygady rakietowe Iskanderów są obecnie dyslokowane we wszystkich okręgach wojskowych Rosji. Ich dozbrojenie w nowe pociski jest możliwe, jak się wydaje, nawet bez głębokiej modernizacji wyrzutni. Takie pociski będą miały dłuższy czas lotu niż pociski balistyczne, ale zorganizowanie obrony przed nimi jest dość trudnym zadaniem. Zasięg działania wynosi do 2500 km, tyle samo co w przypadku morskich pocisków manewrujących Kalibr.

Cyrkon już lata we flocie

Kandydatem nr 3 jest naziemny Cyrkon. Dzięki stopniowi startowemu o większej mocy, unikalny pocisk hipersoniczny Cyrkon ma zasięg do 1500-2000 km, który obejmuje większość Europy, a na pewno umożliwia zniszczenie dowolnego celu we wschodniej części kontynentu. Osobliwością Cyrkonu jest to, że jego wersja dla floty już lata i jest z powodzeniem używana przeciwko celom naziemnym. Z kolei pojawienie się naziemnej wersji Cyrkonu jest raczej kwestią woli politycznej i dwóch lub trzech lat prac rozwojowych i testów.
Przygotowywanie systemu rakietowego „Iskander-M” - Sputnik Polska, 1920, 13.11.2021
Białoruś
Łukaszenka: Polonezy? Potrzebujemy Iskanderów!

Co wiadomo o Iskanderze 2.0? Nic!

Wreszcie kandydat nr 4, czyli nowy pocisk aerobalistyczny średniego zasięgu, taki Iskander 2.0. O takich rakietach, które obecnie oficjalnie nie istnieją, mówiły gazecie „Wiedomosti” dwa źródła zbliżone do Ministerstwa Obrony FR.
Niewiele większy rozmiar, nowy rodzaj paliwa, nowe materiały i bardziej zaawansowany system sterowania – wszystko to mogłoby zapewnić stworzenie unikalnego systemu, który przy najwyższych prędkościach, powiedzmy około 15 lub więcej prędkości dźwięku, może precyzyjnie niszczyć każdy cel w zasięgu do 2000 kilometrów. Taki pocisk teoretycznie będzie w stanie wykonywać manewry przeciwrakietowe zarówno w górnych warstwach atmosfery, gdzie będzie lecieć po skomplikowanej trajektorii rykoszetowej, jak i w końcowej fazie lotu. Najciekawsze jest to, że teoretycznie taki pocisk może być użyty w zmodyfikowanych wyrzutniach współczesnego Iskandera, co pozwoli dość szybko i wszędzie rozmieścić takie kompleksy rakietowe.
Marszałek Sejmu Radosław Sikorski - Sputnik Polska, 1920, 25.06.2021
Piszą dla nas
Sikorski straszy Niemców: Iskandery w Kaliningradzie to przygotowanie do inwazji na Zachód
Prawdopodobnie nie są to wszystkie możliwe opcje, ponieważ temat perspektywicznych systemów rakietowych nie jest rozgłaszany i taka analiza pod wieloma względami przypomina wróżenie z fusów. Jeśli jednak wyjdziemy od posiadanych podstaw i doświadczeń historycznych, przytoczeni przez nas „kandydaci” mogą zostać wdrożeni przez rosyjski kompleks wojskowo-przemysłowy.
Zresztą, lepiej, aby strony się porozumiały.
Sputnik jest już w Telegramie! Dołącz do naszego kanału i jako pierwszy otrzymuj ciekawe informacje o tym, co się dzieje na świecie! Więcej na temat możliwości aplikacji Telegram tutaj.
Aktualności
0
Od najnowszychOd najstarszych
loader
Aby wziąć udział w dyskusji,
zaloguj się lub zarejestruj się
loader
Czaty
Заголовок открываемого материала