Dziękujemy! Rejestracja zakończona pomyślnie.
Skorzystaj z linku z wysłanego e-mailem na adres
komputer - Sputnik Polska, 1920
Piszą dla nas
Opinie i analizy najważniejszych wydarzeń z Polski i ze świata. Czytaj komentarze ekspertów na tematy gospodarcze, polityczne i społeczne na stronie Sputnika.

2021: Polityk i fajtłapa roku na świecie

© Sputnik . Sergey Fadeichev / Idź do banku zdjęćMinister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow
Minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow - Sputnik Polska, 1920, 01.01.2022
Subskrybuj nas na
Zapraszam także na drugą część corocznego rankingu, tym razem już na płaszczyźnie światowej. Mijający rok obfitował w całkiem sporo wydarzeń i w zasadzie trudno wyważyć, które były najbardziej doniosłe, ale to już Państwo ocenicie, czy autor dobrze podsumował.

Kraj krajowi nierówny

Na początku mała adnotacja: w rankingu światowym jest o tyle trudniej, że trzeba brać pod uwagę nie tylko skalę wydarzeń i ich wpływu na rzeczywistość, ale także gdzie one mają miejsce i jak kształtują światową politykę. Przykładowo, większą doniosłość ma porażka kandydata na kanclerza Niemiec niż – dajmy na to – w Czechach. Po prostu Berlin odgrywa dziś istotną rolę w rysowaniu obrazu stosunków międzynarodowych i staram się to uwzględnić. Nie zmienia to faktu, że zarówno „Polityk” jak i „Fajtłapa Roku” to subiektywna opinia autora.
Fajerwerki z okazji Nowego Roku 2021 w Grecji - Sputnik Polska, 1920, 29.12.2021
Piszą dla nas
2021: Polityk i fajtłapa roku w Polsce
A tak to wyglądało rok temu:
Polityk Roku
1.
Alaksandr Łukaszenka
2.
Ilham Alijew
3.
Louis Arce
4.
Xi Jinping
5.
Angela Merkel
Fajtłapa Roku (im wyżej tym większy fajtłapa)
1.
Nikol Paszinian
2.
Donald Trump
3.
Igor Matovic
4.
Boris Johnson
5.
Wołodymyr Zełenski
Czas na ostateczne wyniki

Nominacje 2021. Fajtłapa Roku na świecie

5. Sebastian Kurz –Za przedwczesny polityczny upadek, zwłaszcza w zestawieniu z prognozami.
Piąte miejsce dla byłego już kanclerza Austrii, głównie dlatego, że pochodzi z kraju, który nie jest obecnie szczególnie istotny dla losów świata. Niemniej warto porównać ten przedwczesny koniec kariery z zapowiedziami sprzed kilku lat. Młody Kurz miał być symbolem odrodzenia myśli konserwatywnej w Europie. Cieszył się ogromnym poparciem Austriaków, potrafił reagować na kryzysy we własnym rządzie, wróżono mu karierę w strukturach Unii Europejskiej. Nie udźwignął jednak kryzysu, który dotyczył jego samego. Odszedł z polityki, a zajęcie znalazł w Stanach Zjednoczonych. Miękkie lądowanie, fakt, ale na usta Austriaków już raczej nie wróci.
NATO i Rosja - Sputnik Polska, 1920, 19.10.2021
Świat
Rozwód z rozsądku
4. Armin Laschet – Za porażkę wyborczą, mimo znakomitego punktu wyjścia.
Cóż to była za kampania. Wiadomo było, że przejęcie pałeczki lidera CDU-CSU po Angeli Merkel nie będzie łatwym zadaniem, ale jednak Laschet dostał w spadku niemal pewne zwycięstwo. Co więc nie zadziałało? Był zbyt nudny, przewidywalny, nie zaprezentował idei „kontynuacji” w sposób przekonujący i przegrał z socjaldemokratami, którzy całkiem niedawno znajdowali się w potężnym kryzysie. Nie jest to może diametralna zmiana polityki niemieckiej jeśli chodzi o stosunki międzynarodowe, ale na pewno ciosem dla chadecji musi być odsunięcie od władzy po tylu latach.
3. Donald Trump – Za odcięcie się od swoich zwolenników, gdy ci byli gotowi na poświęcenie i w konsekwencji osobistą porażkę jako polityka.
Troszkę spadł w porównaniu z poprzednim roku, ale jego porażka i tak była epicka. Początkiem roku zwolennicy Trumpa okazali się na tyle zdeterminowani, że zajęli budynek Kapitolu, ale lider nie udźwignął presji i wydał oświadczenie, w którym w zasadzie się od nich odciął. Tak wiernej gwardii już nie zdobędzie i jego zapowiadany powrót w kolejnej kampanii niemal na pewno okaże się klapą.
2. Wołodymyr Zełenski – Za próbę ratowania poparcia wojenną retoryką i wystawienie Ukrainy do wiatru.
Awansował na wicelidera, bo historia dopisała kolejny rozdział do jego prezydentury. Rok rozpoczął od cenzurowania opozycyjnych mediów, a zakończył kampanią mającą przekonać cały świat, że niebawem Rosja uderzy na Ukrainę. Wszystko miało na celu odbudowanie popularności u wyborców, ale wyszło mu odwrotnie. O ile słupki poparcia od biedy dają mu jeszcze zwycięstwo w drugiej turze, o tyle obserwatorów przekonał, że Ukraina nie może liczyć na żadne wsparcie Zachodu, a Rosjan zachęcił (czy nawet zmusił) do wyrażenia wprost sprzeciwu wobec dalszego otaczania kraju przez NATO. Również z terytorium Ukrainy.
Donieck po ostrzałach - Sputnik Polska, 1920, 22.11.2021
Piszą dla nas
Zełenskiego o wojnę modlitwa
1. Joe Biden – Za najgorsze wyjście z Afganistanu, jakie można było sobie wyobrazić.
Spadające z samolotu ciała afgańskich współpracowników USA to brutalny symbol porażki Ameryki w tym kraju. Porażki, której koszty idą w niewyobrażalne rzędy liczb i która niszczy obraz Stanów Zjednoczonych jako lojalnego sojusznika. Biden bronił się koniecznością podjęcia decyzji o wycofaniu wojsk, ale chyba nikt się nie spodziewał, że zostanie to przeprowadzone tak fatalnie. To są obrazki, które zapamiętamy z 2021 roku.

Polityk Roku na świecie

5. Pedro Castillo – Za nieoczekiwaną wygraną w peruwiańskich wyborach.
Ktoś może powiedzieć, że to tylko Peru i te wybory niczego nie zmieniają, ale trzeba pamiętać, że ten kraj był przez lata rządzony przez znakomicie rozbudowane struktury klanu Fujimorich. Zwycięstwo jakiejkolwiek radykalnej lewicy było tam przez lata niemożliwe. Nawet w erze boliwarianizmu Peru rządzone było przez raczej umiarkowanych polityków. Castillo wygrał o włos z kolejnym pokoleniem Fujimorich, mimo iż wywodził się z socjalistycznej koalicji „Wolne Peru”. Tej przemiany nie można nie docenić.
4. Olaf Scholz – Za niespodziewane zwycięstwo w wyborach parlamentarnych i objęcie funkcji kanclerza RFN.
Trochę na zasadzie kontry wobec obecności Armina Lascheta w poprzedniej kategorii. Scholz to nie żaden radykał, raczej pamiętany może być z czasów „trzeciej drogi” Gerharda Schroedera, natomiast w chwili ogólnoeuropejskiego kryzysu socjaldemokracji, to on poprowadził SPD do zwycięstwa i utworzenia większościowej koalicji z liberałami i Zielonymi. Zadanie niełatwe, bo Niemcy w sporej części wyrażali poparcie dla ewentualnej kontynuacji wieloletniego dzieła Angeli Merkel, a jednak Scholz podołał, mimo słabego punktu wyjścia.
Polscy i amerykańscy żołnierze w Polsce - Sputnik Polska, 1920, 22.09.2021
Piszą dla nas
Miraż polsko-amerykańskiego sojuszu
3. Naftali Bennet – Za odsunięcie od władzy Benjamina Netanjahu.
To nie jedyna, ale istotna twarz zmiany w Izraelu. Trochę jak w Niemczech, tyle że sukces tym bardziej doniosły, że Beniamin Netanjahu wcale nie wybierał się oddać władzy. Wydawało się, że Bibi jest niezatapialny i umiejętnie rozgrywa emocje wyborców, ale najwidoczniej z tą twardą polityką gdzieś przesadził. Benneta, wg umowy koalicyjnej, w 2023 roku ma na stanowisku zastąpić Jair Lapid, ale na dziś to on jest symbolem zwycięstwa izraelskiej opozycji.
2. Miguel Diaz-Canel – Za obronę przed szykowanym zamachem stanu.
Gdy tylko opanowane przez Zachód agencje informacyjne poczęły pisać o „największych od lat protestach na Kubie”, można było się domyślać, że to następna próba obalenia nieprzychylnego euroatlantyzmowi rządu. Rachuby opierały się o wygaśnięcie mandatu rewolucji kubańskiej wraz ze śmiercią Fidela Castro. Diaz-Canel odwołał się jednak do niepodległościowych uczuć Kubańczyków i naród nakrył czapkami głośnych rozrabiaczy, zniechęcając tym samym imperialistów do „pokojowej interwencji”.
1. Siergiej Ławrow – Za zażegnanie konfliktu azersko-ormiańskiego i całokształt działań w mijającym roku.
W zeszłym roku nie było w tym rankingu nikogo z Rosji, a właściwie już wtedy minister spraw zagranicznych prowadził trudną misję uspokojenia sytuacji w Górskim Karabachu. Rosja nie mogła dopuścić do tego, by pod jej nosem powstał kolejny punkt zapalny, i to Ławrow zabezpieczył doskonale. Wielu ludziom na świecie zależało na krwawej wojnie Armenii z Azerbejdżanem, ale Moskwa w sposób – miejmy nadzieję – trwały, pogodziła interesy zwaśnionych stron. W 2021 roku udało się to potwierdzić. Kilka miesięcy temu znów zanosiło się na konflikt, ale także wtedy do gry wkroczył rosyjski minister. Znów skutecznie. Dyplomacja Federacji Rosyjskiej zakreśliła też w grudniu warunki trwałego pokoju, bez ulegania agresywnej kampanii Zełenskiego. Kto wie, być może Ławrow swoim zdecydowaniem uchronił świat przed dużym konfliktem?
Opinia autora może być niezgodna ze stanowiskiem redakcji.
Sputnik jest już w Telegramie! Dołącz do naszego kanału i jako pierwszy otrzymuj ciekawe informacje o tym, co się dzieje na świecie! Więcej na temat możliwości aplikacji Telegram tutaj.
Aktualności
0
Od najnowszychOd najstarszych
loader
Aby wziąć udział w dyskusji,
zaloguj się lub zarejestruj się
loader
Czaty
Заголовок открываемого материала