Widgets Magazine
11:22 12 Listopad 2019
Moskwa-Warszawa: tango dla dwojga

Polska w walce przeciwko Niemcom nazistowskim

Moskwa-Warszawa: tango dla dwojga
Krótki link
3112
Subskrybuj nas na

Radio Sputnik kontynuuje cykl materiałów poświęconych Zwycięstwu nad hitlerowskimi Niemcami.

Istotną rolę w uwolnieniu świata spod jarzma faszyzmu odegrały kraje członkowskie koalicji antyhitlerowskiej. Szczególny wkład wniosła w to Polska. Nie przypadkowo, w legendarnej Defiladzie Zwycięstwa, która odbyła się w Moskwie 24 czerwca 1945 roku, na Placu Czerwonym w składzie 1-go Frontu Białoruskiego w oddzielnej kolumnie kroczyli żołnierze i oficerowie Wojska Polskiego. Byli oni jedynymi przedstawicielami sił alianckich, przypomniał doktor historii z Państwowego Uniwersytetu Pedagogicznego w Moskwie Sergiej Zasorin:

— Okupacja Polski przez nazistowskie Niemcy w 1939 roku stała się oficjalnym początkiem II wojny światowej. Polska stała się pierwszą ofiarą agresji hitlerowskiej. Regularne jednostki wojska polskiego toczyły walki z faszystami od pierwszego dnia drugiej wojny światowej. W latach okupacji niemieckiej rozpaczliwie walczyły przeciwko wojskom Wehrmachtu, w szeregach konspiracji i partyzantów. Część sił zbrojnych kontynuowała służbę na wygnaniu, przeważnie, we Francji, Wielkiej Brytanii i na Bliskim Wschodzie.

30 lipca 1940 roku w Londynie prezes rady ministrów polskiego rządu na uchodźctwie Władysław Sikorski podpisał z ambasadorem rosyjskim porozumienie w sprawie pomocy wzajemnej w walce z Niemcami. Dokument przewidywał sformowanie polskich jednostek wojskowych na terytorium Związku Radzieckiego. Po upływie tygodnia na dowódcę polskich sił zbrojnych w Związku Radzieckim mianowano generała Władysława Andersa. Jednostki armii Andersa walczyły na Bliskim Wschodzie i we Włoszech. Słynne walki o Monte Cassino były jedną z kart chwały bojowej w historii 2-go korpusu polskiego.

Po ewakuacji armii Andersa w maju 1943 roku na wniosek „Związku Patriotów Polskich" na terytorium Związku Radzieckiego rozpoczęto formowanie nowych polskich jednostek wojskowych: najpierw była to pierwsza polska dywizja piechoty imienia Tadeusza  Kościuszki, a potem inne jednostki. Na dowódcę pierwszej dywizji polskiej, a później dowódcę polskiego korpusu mianowano Zygmunta Berlinga. W lipcu tegoż roku żołnierze dywizji przyjęli przysięgę. W dniach 12-13 października 1943 roku pod Lenino na terytorium Białorusi polskie jednostki stoczyły pierwszą walkę z przeciwnikiem. Stąd zaczął się szlak bojowy prowadzący do Warszawy i Berlina.

Z miesiąca na miesiąc zwiększała się liczebność polskich jednostek w składzie Armii Czerwonej, wobec tego już wkrótce korpus przekształcono w 1 Armię Wojska Polskiego. 20 lipca 1944 roku uczestniczyła ona w forsowaniu Bugu. Dalej przyszła kolej na wyzwolenie Сhełmu, Lublina, Puław, Warszawy. Mówi redaktor naczelny miesięcznika „Głos weterana i rezerwisty" pułkownik rezerwy Marek Bielec:

— Ci żołnierze zarówno z Zachodu jak i Wschodu mają wspólne korzenie. Są to tułacze, dwa miliony ludzi, którzy zostali deportowani na dalekie kresy wschodnie Związku Radzieckiego i spośród tych ludzi były nabierane armie, zarówno Andersa jak i Berlinga. Są to czasami rodziny, które znalazły się po różnych stronach. A cel był dla nich jeden. Jeden cel — wyzwalać ojczyznę za wszelką cenę. I tak jak żołnierz frontu zachodniego walczył pod Tobrukiem, Bolonią, Ankoną, Monte Casino, Falez, Narwikiem, w obronie Anglii, w bitwach morskich, tak samo żołnierz Frontu Wschodniego niósł swoją krwawą zapłatę za wolność ojczyzny w tej pierwszej bitwie, bitwie pod Lenino, która zadecydowała o wartości żołnierza polskiego. A potem kolejne bitwy — Warszawa, Kołobrzeg, Wał Pomorski, walki o Odrę, Nysę Łużycką, wreszcie walka pod Budziszynem, o Berlin.

W kwietniu 1945 roku razem z żołnierzami Armii Czerwonej, żołnierze pierwszej dywizji Wojska Polskiego wkroczyli na teren Berlina. Biało-czerwony sztandar, który powiewał obok czerwonego sztandaru Związku Radzieckiego nad Bramą Brandenburską był jedynym symbolem armii narodowej aliantów, która odniosła zwycięstwo nad Niemcami hitlerowskimi. W tamtym czasie druga armia Wojska Polskiego toczyła nadzwyczaj ciężkie walki pod Dreznem i Pragą.

Za zwycięstwo nad faszyzmem zapłacono dużą cenę — w tej najkrwawszej wojnie XX wieku zginęło, jak uważa się obecnie, blisko 26 tysięcy polskich żołnierzy i oficerów i prawie 8 milionów żołnierzy radzieckich.

Kreml
© Sputnik . Kirill Kallinikov
W składzie Pierwszego Frontu Białoruskiego wraz z polskimi żołnierzami brał udział w walkach o wyzwolenie Warszawy i w szturmie Berlina znany rosyjski kompozytor Andriej Eszpaj, który zmarł jesienią 2015 roku. On często wspominał te czasy, kiedy dowodził plutonem zwiadowczym:

— Byliśmy jak bracia! Wszyscy znaleźli się w jednakowej sytuacji, pomiędzy życiem a śmiercią. Albo dosięgnie człowieka odłamek, kula czy coś innego — albo przeleci obok. Na wojnie nic nie można przewidzieć. Oczywiście, było strasznie. Łączyła nas z Polakami wzajemna sympatia, można powiedzieć, nawet prawdziwa przyjaźń, sprawdzona w walkach. Pamiętam, jak przebiegały walki o wyzwolenie Polski. Polacy walczyli bardzo dzielnie."

Po wojnie Andriej Eszpaj skomponował wzruszającą pieśń wykonywaną i słuchaną zawsze z okazji 9 maja.

Zobacz również:

W Rosji mieszka 1,8 mln weteranów i inwalidów II wojny światowej
Ukraińska Rada obarczyła ZSRR odpowiedzialnością za wybuch II wojny światowej
Tagi:
II wojna światowa, ZSRR, Polska
Standardy społecznościDyskusja
Komentarz przez FacebookKomentarz przez Sputnik
  • Komentarz