03:08 24 Sierpień 2017
Warszawa+ 12°C
Moskwa+ 16°C
Na żywo
    Sprzedaż miodowuchy w Parku Gorkiego w Moskwie

    Miedowucha własnej roboty

    © Sputnik. Валерий Мельников
    Świat
    Krótki link
    Kuchnia rosyjska (18)
    2983302

    Miedowucha - prawdziwie rosyjski napój chmielowy, który pod względem popularności może konkurować z kwasem. Sfermentowany, przecedzony miód podawano na książęcych stołach. Mogli go pić nawet wojowie.

    Mięsny bałyk
    © Fotolia/ Olesia Sarycheva
    Sposobów przygotowania miedowuchy jest bardzo dużo. Każdy region Rosji ma swój napój chmielowy, małoprocentowy lub zawierający prawie 70% alkoholu. Wszystko zależy od techniki fermentacji miodu.

    Miedowucha jest staroruskim napojem, bez którego nie odbyło się ani jedno ważne wydarzenie czy święto. Dziś pojawia się na stołach, np. na wiejskich weselach, cieszy się popularnością wśród turystów, którzy przyjeżdżają na festiwal poświęcony pamięci Wasilija Szukszyna w Kraju Ałtajskim. Miedowucha podawana jest też na Uralu.

    Historia trunku

    Napitki z miodu przygotowywały niemal wszystkie narody, poczynając od Słowian, a kończąc na Germanach. Różnica polegała na tym, że na Rusi używano czystego miodowego nektaru bez dodatku wody. Przechowywano go w beczkach przez dziesięć, a nawet dwadzieścia lat. Trunek był tak pyszny, że porównywano go do napoju bogów.

    Szczególne sukcesy w wytwarzaniu miodu pitnego odnieśli Słowianie. Nie bez powodu w staroruskich bajkach pozytywni bohaterowie piją w drodze „miód niczym słońce", a w dobrach suwerena płyną „miodowe rzeki". Napój z miodu miał też charakter rytualny. Poganie przynosili puchary wypełnione miodem pitnym jako dar bogom. Nieczyste siły nie mogły wejść do domu, w którym przy drzwiach wejściowych stał ten trunek. Niektóre narody wierzyły, że miedowucha może leczyć wiele chorób i przywracać do życia zmarłych. Napitek zalecało się pić tylko do posiłków. Uważano, że sprzyja to trawieniu.

    Ałtajski pszczelarz rozlewa miodowuchę domowej roboty
    © Sputnik. Александр Кряжев
    Ałtajski pszczelarz rozlewa miodowuchę domowej roboty

    Później, gdy pojawiła się wódka, którą było można łatwiej i szybciej przygotować, miedowucha zeszła na drugi plan. Znaczenie i rytuały związane z tym trunkiem stopniowo zaczęły zacierać się w pamięci ludzi, jednak nie znikły do końca. Przepisy nie były spisywane, tylko przekazywane z pokolenia na pokolenie. Dziś pierwotny przepis na miedowuchę utracono. Ale Słowianie nie byliby Słowianami, gdyby choć raz nie spróbowali przygotować słynnego napoju.

    Głównym składnikiem trunku jest oczywiście miód. Współcześnie do przyrządzenia miedowuchy używa się drożdży i szyszek chmielowych. Niektórzy zastępują wodę sokiem. Aby trunek nabrał wyjątkowego smaku, dodaje się do niego cynamon lub kardamon, imbir lub rodzynki. Według upodobania i osobistych preferencji smakowych.

    0,5 kg miodu należy rozpuścić w 3 l przegotowanej, ciepłej wody lub ciepłego soku i na wolnym ogniu doprowadzić do wrzenia. Gotować przez 5 minut. Powstałą pianę należy zebrać, a płyn wystudzić do temperatury ok. 40 stopni Celsjusza, a następnie dodać do niego drożdże (nie więcej niż 1 łyżeczkę do herbaty), 5 szyszek chmielu i przyprawy. Naczynie z płynem odstawić w ciemne miejsce, gdzie będzie fermentować.

    Aby uzyskać odpowiedni smak, miód pitny powinien postać przynajmniej tydzień. Jak tylko gazy przestaną się uwalniać, trunek można rozlać do butelek i odstawić na jakiś czas. Taki napitek sprawi, że każde święto będzie wyjątkowe, przywracając zaprzepaszczone tradycje.

    Tematy:
    Kuchnia rosyjska (18)

    Zobacz również:

    Polski pilot zrobił wrażenie swoim opanowaniem (wideo)
    Syryjska armia wyparła z Damaszku resztki terrorystów
    Kijów grozi europejskim politykom sankcjami za odwiedzenie Krymu
    Europosłowie spotkają się na Krymie z regionalnymi władzami
    UE obawia się wzrostu wpływów Rosji w Serbii
    Tagi:
    kuchnia rosyjska, alkohol, historia, miód, Rosja
    Standardy społecznościDyskusja
    Komentarz przez FacebookKomentarz przez Sputnik
    • Komentarz